2013 – blogpost #21 MultiMedialist

Eruit gaan met een daverende knal, kan dat?

20130323-123221.jpg

Ik zou wel een oerknal(letje) willen maken of veroorzaken. Stel je voor! Och och, wat een klap zal me dat geven. En toch, het gaat eigenlijk nooit in één klap. Of je moet in een dolle bui De Rijksdag in brand zetten.

Uit En In – blogpost MultiMedialist

Proza
Van het genre van het beschouwende proza moet ik gaan proberen weg te blijven. Maar hoe? Hoe kan dat gaan gebeuren? Ik heb geen enkel idee en misschien is dat ook niet nodig. Om er een idee over te hebben hoe weg te blijven van het beschouwende en lichtvoetige proza. Totnutoe (of is het tot nu toe) ben ik niet veel verder gekomen met de achttien voorgaande blogposten.
Laat ik eens zo beginnen: van alle mensen die ik tot op heden tegenkwam in mijn leven tot dusver, zijn er een paar blijven plakken en ik aan hen. Enkele langer dan verwacht hoewel ik voorafgaand en gedurende de achteraf bekeken vriendschap, niets verwachtte omtrent de duur. Het gros bleek en blijkt passanten.

Passanten
Men passeert passanten en ik werd en word gepasseerd door passanten. Of zijn het tegen- en dwarsliggers? Of ik nu wat leerde van anderen kan ik niet objectief beoordelen. Ik denk het wel maar vind dit te correct en menslievend klinken. Laat ik het zo stellen dat ik wel bijna alles onthoud, dus ook alles van de gepasseerde passanten. HMHmultimedialistMehdiHorstmanshoff.jpg En daar pik ik wel van alles van mee. Op LinkedIn blijk ik +500 verbindingen te hebben en via Twitter +700 volgers. Tja, wat moet en kan ik er mee. Zoals het er nu uitziet kan ik er niets mee en is de vraag direct of ik er sowieso wel wat mee wil. Eigenlijk nog belangrijker is of ‘de anderen’ wel wat met mij zouden kunnen en willen. En dan vervolgens wat?

Afbeelding
Het gebeuren op de afbeelding is een felle achtergrond met slechts en alleen het logo van HMH multimedialist.

Passend
Voor mij is te doen wat ik denk dat goed is. En ik laat me leiden door wat ik zelf opzoek. En in het zoeken en vinden kom ik van alles tegen. Nu ben ik toch weer in de val aan het trappen van het beschouwende proza gelardeerd met quasi-psychologische inzichtjes. Van die versnipperde tegeltjeswijsheden. Fout, fout, fout. Toen ik jonger was overkwam me dat volgens mij niet. Ik moet teruggrijpen naar de tijd dat ik nog niet te veel vingerafdrukken op het brein had. En zo voor de vuist weg, zo leek het tenminste, sprak en schreef. Of is het voorgaande dat toch ook? Verdorie, ik weet het niet. Het kan maar hoeft niet maar kan toch wel.

Psychiater
Toen ik achttien was en eindexamen deed voor de zesde klas VWO speelde ik met de gedachte om psychiater te worden. Ik zocht uit hoe dat verder moest en kwam erachter dat de weg daar naartoe lang blijkt. Vervolgens schreef ik mij voor wijsbegeerte aan de VU en voerde een introductiegesprek met een blinde studiebegeleider. Ik behaalde echter niet het diploma VWO. Gezakt en over was dat verhaal en die weg. Daar heb ik geen spijt van wat me nog altijd wanneer ik terugkijk, verbaast. Er gaan er wel meer studeren aan een universiteit. Hoe dan ook, ik ben er blij mee.

Pardon?
Ja, ik ben er blij mee dat alles tot nu zo is gelopen zoals het liep. Als je in termen van rijkdom in geld zou denken, ben ik rijk. Geen miljonair, maar toch. In termen van geluk voel ik mij miljardair. Niet altijd, maar toch vaak. In termen van goederen voel ik mij ook disproportioneel wel. Niets meer te wensen verder? Welzeker: de boekenkast breid ik graag verder uit met gelezen werken. De verzameling bijzondere muziek, filmwerken en series breid ik ook graag verder uit.
Gezondheid is werkelijk alles en als alle bijzaken zoals hiervoor benoemd ook op orde zijn, wordt het geheel exstatisch. Gaat alles dan goed? Welnee, per dag maak ik ontelbare fouten. Maar ach, wat is fout, hè. De basiszaken eten, warmte, kleding en een dak boven het hoofd zijn gelukkig op orde. Misschien is de rest ook maar een bijzaak, wie weet.

Pi
Het houdt nooit op, alles eindigt en er begint iets nieuws, op tijdstippen dat je het soms niet verwacht, het lijkt zich te bewegen in cirkels, in een combinatie van het wiskundige teken van oneindigheid, in combinatie door elkaar heen, in drie dimensies, als drie achten met het centrumsnijpunt inéén.
Zo, dat was m.i. toch nog te dicht tegen het te vage beschouwende prozagenre aan, dat moet nog steeds anders. “Good luck”, wie je ook bent, wat je ook doet, waar je ook bent.

Troepie Poepie – blogpost MultiMedialist

Is een term die mijn (stief)vader wel eens bezigde. Het begrip, dat werd het voor ons thuis, raakte in onbruik. In deze tijd trekken we ‘m uit de kast, want actueel. Wat een troepie poepie overal. In het nieuws, op het web, niet op het web en in het zakenleven. We praten en praten. En toch loopt er veel achteruit. De dingen lijken en blijken nooit zo snel te gaan als dat je daadwerkelijk zou willen.

Cry Baby Wah & Marshall & Westone Thunder ITevens blijkt dat als het erop aankomt een ieder zijn of haar eigen agenda erop nahoudt. Zo is wel en niet anders, maar daar hoor ik niemand over. Dan rijst de vraag of dit slecht is, is het dat? Ja of nee, het is om het even. Het is een gegeven en een vaststaande factor. Iedereen preekt uiteindelijk voor de eigen parochie. Heb ik er als individu last van? Ja, daar ervaar zo nu en dan hinder van. Waarom? Omdat het mijn eigen agenda doorkruist. Daar heb je het weer. Je eigen hitlijst is waar het omgaat.

Het gebeuren
Het gebeuren op de foto zijn trouwens: een Westone Thunder I electric guitar met twee Humbuckers, een Cry Baby Wah pedaal, een mini Marshall, pro cables en een paar Harris handgemaakte schoenen.

Moeilijk
Wat is het toch moeilijk regelmatig te posten. Het blijft een gevecht. Stof tot schrijven is er genoeg, maak ik mezelf wijs. En toch doe ik het te weinig. Waarom toch? Omdat ik me er niet en onvoldoende toe aanzet. Dat moet anders. Discipline is het sleutelwoord. Maar wat een instant-oplossing en eigenlijk ook geleuter. Dan maar bedenken dat als het er niet inzit, ik het laten moet.

Flauwekul
Er worden zoveel van die prutstukjes gepubliceerd. Van die quasi-positieve onzin en zogenaamde zakelijke denktranten, onfrisse liflaf en nietszeggende prullen. Toch vrijwel altijd om je te bescheuren van de lach. Ik vond en vind dat het echt ergens over moet gaan. Maar wie ben ik in Godesnaam? Nou ja, we gooien er wat pretenties voor tien tegen aan. Ik geniet van gedichten, literatureluurs, strips, songteksten, historische werken en oude kranten. Daar moet ik het mee doen. Dat zal de inspiratie moeten opleveren voor publiceren. Tezamen vanzelfsprekend met de eigen ervaringen. Die zijn nog belangrijker.

Waarvan?
Waar houd ik van? Van die dingen die me verheffen. Ja, dat klinkt pretentieus en dat is het ook. Van dit stuk schrijven word ik blij en gelukkig. Want ik moet me aanzetten te ordenen, te zitten en te schrijven. Verder word ik gelukkig van schoonheid gecombineerd met fantastische techniek. En dan tot in het absurde doorgevoerd. Derhalve ook die combinatie in de voornoemde samenstelling die niet zichtbaar is. Gelukkig word ik van echt goed gemaakte dingen die, pang!, zo ontstaan. En worden uitgevoerd met risico’s. Zonder te veel berekende risico’s en andere onzinmodellen.

En zo
Gaan we verder. 2012 loog er niet om. Wat een jaar en wat is er veel gebeurd, en niet gebeurd. Vooral dat laatste vond veel plaats. Dat er niets gebeurde wat vantevoren was voorgenomen. Zo gaat dat want aan alle klanten haalde men de broekriem aan. Wat een gedoe en gerommel, onvoorstelbaar. Nog een gaatje erbij in de broekriem, wie je ook bent, wat je ook doet, waar je ook bent.

Abonneren – blogpost MultiMedialist

Toonzetten

Wel, het zondige en zonderlinge effect van te veel tijd tussen de weblogposten te laten vallen, is hardnekkig. En u weet hoe het gaat als we ons makkelijk laten meeslepen in de dagelijkse tredmolen. Voornamelijk met zaken die er niet toe doen. Zonderlinge onzin waarvan je in het moment meent te moeten denken dat ze relevant zijn en op dat moment een ereplaats innemen. Uitzonderingen daargelaten natuurlijk. En toch, doe vooral datgene waarvan je denkt dat je ze zou moeten doen. Wat moet je anders? Och, nu wordt het direct weer ingewikkeld. Als we niet uitkijken tenminste. Dan plak ik daar direct aan vast dat ik helemaal niet wil uitkijken. Kijk, dat noemen we toonzetten, zei hij zelfverzekerd.

In de laatste zomer heb ik het bedrijf uscamper.eu gesloten. Dat bleek niet eenvoudig want wat was er wel niet allemaal opgetuigd. In drieëneenhalf jaar tijd kun je veel doen, zeer veel zelfs. Alles moet ontward worden en losgekoppeld. Er zaten naar mijn mening zeer goede ideëen in, eigenlijk de beste die er in het universum zijn. En een fantastische premisse, zo dacht ik. En daar dacht de wereld om mij heen onder de tucht van de markt geheel anders over, snifsnif.
Om het een plek te geven zie ik dit als ondernemen. Dan maar nee zeggen tegen het geheel. Bovendien werd er te weinig verkocht en liepen de kosten door. Hebben we wat geleerd? Nou….., hopelijk wel iets maar je weet het nooit. Zo labiel als een mens af en toe zijn kan als het er op aankomt: ik houd nog steeds van de klassieke Amerikaanse motorhomes. De typen die ontstonden in de jaren ’60 tot circa de eind jaren ’80 van de 20e eeuw.

Couplet

Ik raakte verliefd op het proces in het geheel, de zoektochten, het verschepen, de havens, douane en het internationale karakter van de handel. Maar ook geluid en de motoren, het benzineverbruik en de interieurs, jawel! En toch, toen ik we ermee startte in 2008 was ik één en al erudiet en ging zonder compromissen te werk. Daar is het afgekloven begrip passie van toepassing. Een woord dat ik nauwelijks via de vingertoppen op het virtuele toetsenbord kwijt wil. Zondig als ik ben staat het nu wel in de zin hiervoor. USCamper.eu Het proces van inkoop, verschepen en verkoop is complex om te doen en daar ben ik van gaan houden. Niet eenvoudig, nee zeg, stel je voor. De afzet in Europa viel tegen en hoe. Te weinig omzet en ontrouwe belangstellenden. Veel poeha met name van gegadigden die het lieten voorkomen dat het allemaal geen probleem zou zijn. Daar hoorde je vaak niets meer van. En daar houd ik niet van en vergeet ik ook niet. Als je iets niet wilt uiteindelijk dan graag in mijn gezicht zeggen. En niet anders a.u.b. Wat een geblaat, och och.

Hoe dan ook, het werkte niet. Daarom heb ik het bedrijf ontmanteld en stopgezet. Hebben we alleen nog ter afwikkeling een kwestie lopen met een bank die tussentijds ook in de problemen kwam. Even iets lelijks zeggen hierover: wat een laaielichters met dichtgetimmerde procesjes waarin ze zichzelf hebben opgesloten. En de sleutel hebben weggegooid, te ver om deze nog te pakken of kwijt. Het is een moloch, een lelijke ook. Het is ongelooflijk. Instituten die een zichzelf voedend monster zijn geworden en bepaalde methodieken tot norm hebben verheven. Die stappen zetten die ze altijd zo doen. Ongeacht of dit de correcte weg zou zijn. Het wil natuurlijk niet zeggen dat wanneer je bepaalde zaken altijd zo uitvoert, dat je deze dan ook juist uitvoert.

Opmaat

Aan alle goede dingen komt een einde, zo ook aan de slechte dingen. Hoewel? Je kunt wennen aan in de kern slechte zaken. Noem het een verslaving bij gebrek aan een beter woord. Bedrijf opgedoekt en alles afgewikkeld. Mijn God, wat veel energie en aandacht vraagt dit. Ook dat kan ongelooflijk zijn. Niettemin, ik gebruik mijn eigen motorhome zakelijk en privé. Met mijn eigen unit startte destijds ook het bedrijf. Aldus gaan we voort met de ervaring op zak en voor wat het waard is. Zoals al reeds was, zit ik voltijds op de bok in HMH multimedialist en ben daarnaast bestuurder De Raad van Mediators. En nee, ik ben geen mediator.
Door het oude af te stoten komt er meer focus op de twee andere bedrijven. Dat blijkt een gouden greep want we kunnen vooruit om de zaken uit te bouwen. Ideëen genoeg waarvan we er enkele uitpikken en deze stap voor stap professioneel inzetten.

Doorgaan gaat deels vanzelf. Het andere deel moet je aanzetten. Komt er een idee dan direct noteren. Mogelijk moet het nog (uit)kristalliseren en komt het later van pas, of nooit natuurlijk. Andere plannen kun je soms vlot inzetten. Geef het een duw in de goede directie en hop, daar gaat het. Ideëen moeten negen van de tien keer overgedragen worden op anderen. Ik geef ze in dat geval exact hetzelfde weer zoals ze zijn in mijn gedachten. Door heen-en-weer te pingpongen met enkele mensen direct om mij heen worden ze soms gestroomlijnder. Een andere keer laat ik ze precies intact en gaan ze, hopelijk, als zodanig in productie. Tjeezus, wat een grootsprekerij alsof ik de master entrepreneur der aarde ben, haha, met een miljardenbusiness en -imperium om mij heen gebouwd. Een belachelijke gedachte, maar wel lekker belachelijk.

Melodie

Hoe ridicuul ook, laat me toch de gedachte afmaken. Als anderen aan de slag gaan is het idee bij mij weg en laat ik het los. Voor de duidelijkheid, lang niet alles komt ooit tot wasdom. Veel blijft bij gedachten, gedachtenwisselingen, maken aarzelend een aanvang en bloeden dood. Even brallen tussendoor, andere grootste en meeslepende plannen houd ik bij me en koester deze. Eigenlijk zinloos natuurlijk maar wel lekker. En zo rommelen we met z’n allen verder.

In het voorgaande komt veel gedachtenvorming aan te pas. Bij mij verloopt dat, bij gebrek aan een ander woord, melodisch. Ik bedoel dat het vanzelf komt en ontstaat, in regelmaat en rust, met een begin, midden en einde. En ook als ik niet uitkijk zo maar verdwenen is. Niet altijd, vaak wel. Het is soms afhankelijk van de mensen om mij heen op dat moment. Die mensen die dichtbij of iets minder dichtbij staan.

Maat houden

In deze tijd moet je. Deels door externe factoren. Die buiten je om spelen. Wat kun je er aan doen? Niets. Toch kun je hier en daar tegen de stroom in gaan. Moet wel intelligent blijven en leiden tot winnen. Hoewel? Een statement maken kan ook wel eens. Met een doel? Hoeft niet, kan wel maar hoeft niet. Of moet je altijd maat houden? Dat weet ik niet en hoef ik ook niet te weten. Daar kom je vanzelf achter, hoop je. Je doet wat je doen moet en dan doe je dat zo. Maat houden dus ook in het schrijven van deze blogpost.

Herhalen

Tiktak, tiktak, tiktak. De seconden herhalen zich. En in het zakelijke en werkleven herhalen zich de dingen. Met hier en daar een briljant initiatief. En altijd volkomen onvoorspelbaar. Waar het vandaan komt, wie en wat erachter blijkt te zitten. Welke mensen bij welk bedrijf komen met de echte initiatieven die exploderen? Ik heb daar geen antwoord op. Of het gaat goed of niet. De kracht zit ‘m vaak in de herhaling, net als muziek, repetitief als het is en opzwepend tot een hoogtepunt. Le petite mort misschien?

Tot de eindstreep maken we de dingen af. Loop- of renbaan, in privé en werk, met familie en vrienden, in zaken en hobby. En als het eindigt maak er dan zo mogelijk en bij voorkeur een mooi einde van. Dat kan leiden tot weer iets nieuws, nietwaar? Beschouw het als een muziekstuk. Niet alles wordt een hit of een blijvend stuk. Af en toe komt er iets dat blijft hangen, als een melodie. En dan herhalen maar. Tot het coda en einde. Spelen maar, wie je ook bent, wat je ook doet, waar je maar bent. In de eeuwige jukebox (mooi woord trouwens: juke en box).

Toen. En Nu? – blogpost MultiMedialist

Naar voren

U kent het: wat als ik dit of dat ga doen? Is dat verstandig, kan dat, wat vinden x, y en z hiervan….. Wat is, als je er bij stilstaat, de eigenlijk achterlijke gewoonte om naar voren te willen kijken. Ja, je moet visie hebben. Weten wat er op je af gaat komen. Wel, dat kan alleen als er ergens een Grand Master Blue Print Plan (de Campagne) ligt (te verstoffen). Anders dan dit kan ik eerlijk gezegd na lang overdenken niet een gegronde en bijna heilige reden verzinnen om alles af te stemmen op de toekomst. U wel? Laat het me a.u.b. weten.
Terugkijkend op wat er allemaal is gebeurd rijgen de gebeurtenissen zich eerder allemaal aan één dan dat er een enorm overdacht plan aan ten grondslag lag. Wel lijken voorvallen achter elkaar geplaatst en achteraf bekeken, zich bijna aan te passen aan elkaar. Maar misschien is ook dat niet waar want er gebeurde immers niets anders dan dat wat er gebeurde. Dat klopt, hè?

Hoe zit dat?

Ook ontstaan er strengen aan gebeurtenissen, terugkijkend uiteraard, doordat het ene het andere aanroept. Ga ik naar school dan heb ik een pen nodig. Ik koop de pen en heb daar geld voor nodig. Ik ga naar de winkel en kom daar de winkeleigenaar tegen. De voorvallen, ontmoetingen en acties rijgen zich aan Stanley Kubrickelkaar. In mijn beleving ontbreekt het vrijwel iedereen aan overzicht. Hier zijn velen het niet met me eens maar daar kan ik niets om geven.
Ik bedoel namelijk een echt overzicht. Tenzij iemand staat aangesloten op een mij onbekende en onbeschreven bron. Het zou wel eens veel beter kunnen zijn om het allemaal niet te weten. Zo hoef ik bijvoorbeeld niet te weten waar, wanneer en hoe ik ooit zal gaan sterven. De lotto-uitslagen dan? Eh, daar speel ik niet aan mee. Ook nooit gedaan trouwens.

Wat dan wel?

Een goede vraag en laten we vooral niet snel in paniek raken. Het is mij telkens weer gebleken dat in de praktische zin alles wat je meemaakt zinnig (zal moeten) blijken. Zo, dat is geschreven zonder enig wetenschappelijk bewijs en met vrijwel geen onderbouwing. Dat moet je toch ook maar durven, haha. Het is een intuïtieve stelling. Deels gebaseerd op het feit dat, zie de eerste alinea, er ook niets anders gebeurde dan dat wat er nu éénmaal gebeurd is. Pats, daar heb ik het weer gezegd. Anderszijds wil niemand iets tragisch meemaken. Nee, dat wil niemand. Niemand wil deel hebben in de kleine berichtjes uit de zijkolommen van de krant op pagina drie en verder waarbij doden zijn gevallen, ongelukken zijn gebeurd en tragiek de boventoon voert. En toch zijn ze geplaatst, is het dus gebeurd en zal het ook blijven voorkomen.

Gewoon maar doen?

Eh, daar komt het vaak op neer. Hoe hard we ook willen dat dit niet het geval is. Van die kreten “Dat moeten we managen” of “… aansturen” en “Ik weet welke richting we opmoeten”. Tja, dat je vooraf nadenkt of gewoon voordenkt is duidelijk. Dat men zorgvuldigheid wil betrachten omdat de opdracht of het idee daarom vraagt, begrijpen we. Dat we voorafgaand aan een plan nogmaals iets controleren, kan ik me voorstellen. En dan stopt het geleuter en gaat het gebeuren. We hoeven niet de kabbala te ontrafelen. En dan… gaat het wel eens fout. En nog eens wellicht. Of het gaat ineens goed, hoera! Wat er ook gebeurt het maakt eigenlijk allemaal niet zo heel veel uit. Ja, ik wil niet direct zeggen niets hoewel het daar wel op neerkomt.
Overigens is het wel een fijne bezigheid om plannen te bedenken, verder uit te denken en te visualiseren. Dat kost weleens wat tijd en soms overmatig veel. En toch moeten we ons niet laten beperken door het feit dat we het feitelijk allemaal niet weten. Niet weten wat de toekomst brengt, de gebeurtenissen vooraf niet zullen kennen en onze vooraf gemaakte plannen eigenlijk nooit zo doorlopen worden zoals we het vooraf bedacht hadden.

Pleidooi

Deze blogpost is een pamflet geworden om niet na te denken. Maar dat gaat me te ver. Dat is het bij nader inzien niet. Het komt er op neer dat angst voor wat er mogelijk gaat komen, hoe groot of hoe klein ook, toch de slechtste raadgever is. De pessimist sterft sowieso, de optimist leeft wellicht langer. Leven op zekerheden en via lijstjes en controles doet mij denken aan buitengewoon slechte momenten in de geschiedenis. En ook aan mislukte persoonlijke acties. Die vervolgens wel vaak sterke verhalen opleveren. En daar kan over geschreven worden. En gedicht. Of gefilmd. Bespot.

We blijven ondernemen en risico’s nemen. En aan het einde van de dag hang ik graag in de hangmat met een gin tonic, stamper en citroenschijf erin. Laten we er ééntje nemen op de gezondheid, wie je ook bent, waar je ook zit en wat je ook doet….. of ga anders nu iets doen, doe maar wat.

Oh lá lá – blogpost MultiMedialist

Hfdst 1

Aanvankelijk had ik toch in de verste verte geen idee wat ik zou gaan schrijven. Echt niet, ik had werkelijk geen idee. Er kwamen veel ideëen binnen. Te veel en onregelmatig en ik pende er te weinig direct neer. Aanknopingspunt is wel het einde van de vorige blog van enkele weken geleden. Daar hield ik het algemeen en zei toe in de komende blog in te zoomen. Maar wat nu? Misschien schrijven over de vier ruiters van de apocalyps? Het mag, nee, moet toch wat betekenen. Even fulmineren: het moet anders zijn dan de vuurstorm door het bombardement van de dagelijkse larie en apekool. De flauwekul van het zevenmaal herkauwen en het maagzuur van gemaakt nieuws, de lijstjescultuur.
Ik zit nu onder een luifel in een oranje ligstoel naast mijn rijdende kantoor. Het kabbelt zo voort en ik denk „Och, dat kan morgen ook nog wel” maar ook „Wat een verwende donder uit het Westerse deel van Europa”. Maar klopt dat ook? Ja, het klopt maar dat scharen we voor het gemak onder karma. Het is zoals het is en dat is het dan. Anders moet ik alles van de hand doen en de derde wereld gaan helpen met het planten van waterpompen.
Inzoomen aldus: in deze periode bouw ik één zakelijke onderneming af en zet ondertussen de volgende in de steigers. Wie had gedacht! Weer een andere loopt gestaag voort en daar zijn we buitengewoon blij mee. Nog een andere onderneming krijgt na enige tijd meer en meer vorm. Alles in het kader van de lange termijn als de rode draad. ‘Gefundenes Fressen’ fietst er vanzelfsprekend tussendoor. Dat hoort en biedt zo vaak uitstekende kansen. Hulde en eerbetoon daarom aan de voorzienigheid.

Hfdst 2

Een deel van de activiteiten komen voort uit gewoon doen. Ergens stopt het overwegen en gebeurt het dan wel doe je het. Vraag me niet waarom want ik zou het niet weten. Er komt een idee en je doet en handelt, beweegt en denkt. Dan komt later toch weer de waarom. Ergens handel je nietsontziend, moet je zo handelen, misschien. Dat beeld projecteer je maar al te graag. Spiegelen op jouw niveau aan beroemde ondernemers. Maar dat maakt het onmiddellijk onsterfelijk belachelijk. Je bent niet hen, je wordt niet hen en je moet ook zeker niet hen zijn. En daar komt dan ook toch de voorzienigheid om de hoek kijken. Alsof het allemaal reeds vastligt. Moeilijk te geloven, nietwaar? Daar kan ook ik niet helemaal mee leven hoewel ik blijf twijfelen. Daar stappen we dan ook regelmatig botweg overheen. Soms lijkt het alsof je maar wat aanrommelt en komt daar plotklaps een geweldige gedachte uit voort. Het hele plan ineen en ineens. Daarom wederom een hoera aan het toeval.

Hfdst 3

Dat toeval is iets op zichzelf staand. Waar ik ook niet helemaal in geloof. Ik geloof vaak in met scherp schieten. De voorbereiding en uitwerking, ik houd ervan, ja. En dan werkt het niet, tsss. Misschien volgt er vloeken en tieren, denk je terug en analyseer je je een ongeluk. Maar het heeft niet opgeleverd waarvoor je het allemaal opzette. Achter je laten en het volgende idee aanpakken. Het is niet anders. En dan lukt de volgende opzet wel, missie volbracht. In het gunstigste geval.

De weg er naartoe levert het genot, dat is het. Lijkt het te zijn. Gaat het lukken, kom ik er mee weg. Doe ik alles in het vermogen wat ik er aan kan doen. Laat ik geen mogelijkheden onbenut. Schiet ik niet te ver door. Wat een staccatozinnen. En dan, morgen kan ook nog verder. Is het moment dan nog daar. Jawel, niet zo druk maken om gemiste kansen. En ik had geen idee wat te schrijven, schreef ik nog. Het blijkt dat ik wel weet wat te schrijven. Door je af te sluiten en te starten. Het lijkt op warmdraaien en voorgloeien. En dat geldt voor vrijwel alle klussen die je maar kunt bedenken. Van kleinhuishoudelijk tot ruimte-exploratie. Al het voorgaande is al eens rondgetoeterd en neergepend, gezongen en gedicht. Geen illusie armer ben ik hierdoor want het zij zo. Ik hoop alleen dat het met plezier en een glimlach op de lippen wordt gelezen.

Hfdst 4

Nog éénmaal inzoomen. Op de vakantie en zomertijd. Als ondernemer of ondernemend figuur werk je toch altijd verder. Eh, dit mag toch wel zo gezegd worden? Wat dan ook, voor sommigen een open deur hoewel ik het wel vind meevallen. Het heeft even geduurd maar ik heb uiteindelijk sedert enige tijd werk gevonden dat geen werk blijkt in de zin van werk. Begrijpt u wel? Ik houd van wat ik doe. Ik houd me bezig met bedrijven, hoe klein en pril ook, leven in te blazen. De te nemen stappen uit de mouw schudden en zorgen dat die stappen gaan worden gezet. De kleine en grote stappen, de futiele en beslissende beslissingen nemen. Dat werk, ja. Soms werkt het niet en ontmantel ik een activiteit. Als er geen geld verdiend wordt houdt het op. Het moet opleveren, plezier, voortgang en geld. Hoe dan ook, het moet gezegd, ik denk te weten hoe het e.e.a. moet.

Werken tijdens vakantie is gedoseerd weliswaar, ‘no problemo’. En de dingen even laten gaan want ontspanning en zo is ook geen punt. Dat uitgewoonde woord inspiratie haal ik voorzover mogelijk toch wel overal en nergens vandaan. Vooral van en uit andere mensen, haha. En ik ben niet de enige want doet niet iedereen dat? Ik jat, en hoe! En verander dan eens wat, een kleine twist en een verdraaiing. En zo maak je steeds je eigen, kleine, nietige kunstwerkjes. Al hebben we het over een huwelijk, baan of opvoeding. Wat dan ook. Kortom, blijf jatten, stelen en pakken want zo gaan de dingen. En om inmiddels traditioneel te eindigen: wat er ook gebeurt, waar je ook bent, wat je ook doet….. en dit geldt ook voor mij.

Geen Idee – blogpost MultiMedialist

Weet ik

In dit stuk houden we het algemeen en maken niets specifiek. Daar gaan we:

Als we er bij stilstaan weten toch eigenlijk bijna niets. Tenzij we ons een tijdlang vastbijten in een bepaald onderwerp en materie. Zodanig dat we alles eromheen bijna vergeten, buiten de basale zaken uiteraard. Kijk naar zo’n voetbaltoernooi als het EK en u weet waar ik het over heb. Als dagelijkse zekerheden wegvallen of dreigen te verdwijnen worden we vaak wakker. Maar dan ook echt wakker of we verdwijnen definitief in lethargie.

Mocht je reeds lang samenleven stel je dan voor dat dit uit elkaar valt. Aiaiai, wat dan? Of je verliest je betrekking of belangrijke klanten. Voorbeelden te over. Dan komt het er op aan betere tijden af te wachten en toch niet te blijven stilzitten. Dat is raar maar waar, een positie als in een spagaat. Externe oorzaken kun je niet altijd beïnvloeden. Proberen kan altijd maar waar stop je de energie in, hè. Interne oorzaken kun je wel proberen aan te pakken al gaat dat ook niet altijd. Kortom, als we er bij stilstaan hebben we soms geen idee.

Geen idee - blogpost HMH multimedialist
Dat had ik kunnen weten

Dat we het niet altijd weten en geen idee hebben wil er natuurlijk bij veel lui helemaal niet in. En misschien zit ik er ook wel helemaal naast. Alleen lijkt het daar niet op wanneer ik er bij stilsta en dit overdenk. Het gaat wellicht iets te ver om te stellen dat we uiteindeljk maar waar wat aanrommelen. Hoewel ook dat idee zich soms hardnekkig opdringt. Nadat problemen achter ons liggen, dit is met name altijd als de tijd er overheen gaat, praten we ons vaak naar een betekenis toe. „Ja, ik wist het wel” of „Zie je nu dat het toch ergens goed voor was”.

We praten bijna als een goed advocaat in een meeslepend pleidooi wetteksten om de cliënt heen. En als je daar intensief naar luistert en de spreker verstaat het vak, dan concludeer je „Het had niet anders dan dit kunnen en moeten zijn”. Zo geven we betekenis aan de problemen in het verleden. Welke later in de tijd vaak niet zo zwaar bleken als leek toen het probleem zich voordeed. Ja, het is me wat en het valt niet altijd mee. Het bestaat ook niet dat alles altijd meevalt. Dat hoeft trouwens niet want wie zegt dat dat moet? Dat hangt samen met het feit dat we  met z’n allen telkens doelen stellen, soms absurde en dan weer realistische.

Hoe is het mogelijk

Mocht je regelmatig lezen en van gedachten wisselen met anderen, in het bijzonder ook buiten je bekende kring, dan strekken zich veel gebeurtenissen tot voorbeeld. Dat dan weer wel. Met een beetje beleid zijn er wel wat valkuilen, het maakt nu even niet uit waarin, te vermijden. En toch tuinen we er af en toe opnieuw in. Tja, het kan toch niet waar zijn denken we vervolgens. Vol verwondering bedenken we ons dat we geen idee hebben en zoeken direct daarna naar zingeving. Want vinden we, de dingen gebeuren niet zomaar. Terwijl we dit laatste niet kunnen uitsluiten. Het valt ook niet eenvoudig uit te leggen. En dat duidt er vaak op dat we het ook zelf eigenlijk niet begrijpen. Dat niet-begrijpen of niet-direct-begrijpen moeten we niet erg vinden.

Het voorgaande is toepasbaar binnen een individueel leven en hele volksstammen. Kortom, binnen de vele problemen die zich in een leven, carrière en verhouding kunnen voordoen.

En dus

Dus niets. Wel maatregelen treffen daar waar nodig geacht binnen de context die er op dat moment toe doet. Niet als een wilde vanuit louter enthousiasme gaan handelen. Stilstaan, overdenken en dan handelen of wachten. Wachten is in deze inderdaad niets doen. We schrijven vrolijk verder, met de moed der wanhoop en ook die van hoop trouwens. En we blijven oefenen en herhalen, slijpen en tollen, onderzoeken en verwonderen. Het is niet anders, wat er ook gebeurt, waar ik ook ben, wat ik ook doe….. en dat geldt ook voor u.

P.S. de volgende keer maken we het specifiek en niet-algemeen.

Zo nu en dan – blogpost MultiMedialist

Soms

wordt je overspoeld door dingen en zaken waarvan je denkt dat ze urgent zijn. Urgent vooral in jouw beleving en soms voor anderen. Erger wordt het als je soms ingaat op het verwachtingspatroon van je omgeving. Is dat eigen schuld of menselijke natuur? Een voorbeeld: dinsdagavond jongstleden woonde ik een concert bij van The Stone Roses uit Manchester. Deze groep is vijftien jaren uit elkaar geweest. Hoe dan ook, recensenten en andere zuurpruimen bleken later boos over het valse zingen en het uitblijven van een toegift. Ziehier het verwachtingspatroon dat soms opspeelt. Geen woord over het feit dat men blij was dat dit uitzonderlijke viertal na zulks een lange tijd samenspeelden en een plaat aan het opnemen is. In reactie op dit voorbeeld speelt mij soms de noodzaak op iets slechts te doen. Bijvoorbeeld het beroep van recensent bij wet te verbieden. Soms is het derhalve goed dat ik geen bananenrepubliek bestuur.

In Nood Leert Men Z'n Genieën Kennen
Vaak

denk ik dat er te veel gepraat wordt. Ook door mij, ja. Over alles en nog wat. Ook vaak meen ik ideeën te hebben en dan vooral goede! Het is vaak beter deze hersenspinsels direct te noteren want binnen deze brei bevindt zich heel soms een goede idee. Vaak denkt men te laat te komen en soms klopt dat en kom je ook te laat maar met een reden. Nog vaker maak je je zorgen om niets hetgeen vaak achteraf blijkt. Hoe komt dat nu? Is dat de tijd waarin we leven? Misschien of deels door het bombardement aan quasi dwingende boodschappen van buitenaf. Of vaak door onszelf in het leven geroepen werksystemen. Denk hierbij aan bedrijfsbeoordelingen of opdrachtnemerschap. En uiteraard door, daar hebben we ‘m weer, wederzijdse verwachtingspatronen. Vaak een patroon aldus van verwachtingen. Een patroon geeft vaak een voortdurend iets aan. Een verwachting geeft het wachten op van iets of iemand, naar aanleiding van een vaak van tevoren gemaakte afspraak. Maken we het ons nu buitengewoon moeilijk of hoort het er gewoon bij? Dat laatste is te gemakkelijke verklaring. Het lijkt vaak gecompliceerder in elkaar te zitten.

Altijd

verwacht ik in alles hetzelfde terug van anderen. Hetzelfde als hetgeen ik voorafgaand gaf, daarbij denkend dat dit waardevol was. Dat is waanzin, onzinnig en altijd buitengewoon stupide. Altijd verwachten we in het voorjaar steevast schitterend voorjaarsweer. Ook komen soms verwachtingen uit. Ja, dat gebeurt. Soms met regelmaat, hoever de onderlinge tijdstippen ook bij of uit elkaar liggen. Ik heb de neiging om te stellen dat gekoesterde verwachtingen wegzakken en altijd onverwachts terugkomen en zelfs af en toe uitkomen. Altijd kijken we terug en praten dan vaak de loop van gebeurtenissen aan elkaar. We verzinnen gewoon redenen erbij. Vrijwel altijd draaien we een verhaal in elkaar dat regelrecht in de verzamelde werken van de Gebroeders Grimm kan worden opgenomen. Ja, hoe bestaat het, het is pathologisch. Het moet een mechanisme zijn en misschien grotendeels ter behoud van ons zelfbeeld. Anders blijft er weinig van ons over en kunnen we bijvoorbeeld LinkedIn met alle schit-te-ren-de profielen overboord gooien.

Altijd is een mooi woord, een bijwoord van tijd en synoniem van onder andere steevast, permanent en doorlopend. Alle primaire processen lopen in ieder geval onophoudelijk door. Ademen, moeten eten, rusten, opstaan maar ook w.c.-bezoek, sterven en geboren worden. Lucky us!

Zo nu en dan

schrijf ik een nieuwe blogpost. Of deze nu wel of niet gelezen wordt. Nou ja, dat zeg ik nu om me een houding aan te meten. Het is ook een leugen en onwaar, ahum. Het is fijn als het zo nu en dan gelezen wordt, maar ja, fijn voor wat? Naar leescijfers of hits kijk ik niet, dat is wel de waarheid. Daar wil ik niets om geven. Als ik maar zo nu en dan één iemand bereik is dat al veel. Het zij zo en kome wat komt, ik schrijf verder, wat er ook gebeurt, waar ik ook ben, wat ik ook doe en wat er ook uit moge voortkomen. Fingers crossed…..

Jaja, alles in Ordnung – blogpost MultiMedialist

Orde?

Is regelmaat orde en is orde in regelmaat dubbele regelmaat? De voortdurende stroom in jobstijdingen houdt aan in alle regelmaat. Het blijft hierbij apart dat het nieuws nauwelijks goed nieuws meldt. Bijvoorbeeld dat er een aantal hectaren bos groeit in het Amazonegebied. Men kan toch moeilijk volhouden dat het publiek dit niet interessant vindt. Of is het toch zo dat alleen slecht nieuws boeit en goed nieuws langs je heengaat? Waarom niet uitproberen om een maandlang alleen goed nieuws te melden. En dan onderzoeken hoe de geestesgesteldheid van de kijkers er voor staat. Wie weet wat voor effect dit sorteert.

Vroeger

Dichter bij huis. Op persoonlijk en microniveau. Ik werd grootgebracht met de warmte die er voorhanden was. Wat later kreeg ik de gezonde puberkolder in de kop en wilde en ging weg de wijde wereld in. Terwijl ik nog jong was. En toen ik de eerste keer mijn thuis verliet was ik zeventien. Na lange tijd kwam ik weer terug en om later voor altijd weg te blijven. In het Westen van het land in de Randstad probeerde ik werk te vinden maar ze vonden me te jong. Ze zeiden tegen me „Ga naar huis waar je thuishoort” en daar kreeg ik de tranen van in de ogen. Maar ik was al lang weg van thuis en zou ook nog lang wegblijven. Zo ging dat in de orde der dingen, zeg ik nu en terugblikkend.

Verliefd

Verliefd werd ik ook op prachtige jongedames. Maar dat werkte niet altijd wederkerig en ik durf te schrijven dat mijn hart een keer of tien werd gebroken. Dat vertelde ik natuurlijk niet tegen anderen. Het zou nog lange tijd duren voordat ik in de armen werd gesloten. En ondertussen was ik al lang weg van huis en zou ik inmiddels ook niet meer terugkeren.

Destijds probeerde ik als het ware mee te liften met iets of iemand die een kans zou bieden. Een kans waarop is nu nog steeds onduidelijk. Je werd er moedeloos van en van verbazing ging je er van knarsetanden. Alles leek langs me heen te gaan en in en om mij leek slechts leegte te heersen. Ik ging er van overmatig denken. En toch was ik reeds lang weg van thuis, zoals het hoort.

Falen en slagen

Terug naar de regelmaat waar het mee begon. In de wanorde van de hiervoren beschreven zoektocht zit regelmaat. De orde van het falen en de leegte. Daar staat tegenover dat slagen en de (schijn)volheid hiervan ook orderlijk verloopt. Dus geen nood, wat er ook gebeurt, waar je ook bent, wat je ook doet, alles verloopt uiteindelijk in een bepaalde orde. Hopen we…..

Op- en afbouw – blogpost MultiMedialist

Opbouw

We duwen er direct maar een wijsgerige stelling in: wat bouw je eigenlijk op in een mensenleven? En, bouw je wel iets op of zit dat slechts in jouw beleving of in die van anderen? Concreter is wellicht het opbouwen van een reputatie. Eigenlijk het beeld opbouwen in de perceptie van de wereld om je heen. Online kan dat eenvoudig en snel met ronkende woorden en beelden. Allemaal voor wat het waard is. Kijk naar online profielen binnen grote netwerksites. Toch blijft de vraag bestaan of mensen alsnog de profielen naar eer en geweten invullen. Ik denk namelijk van wel, uitzonderingen daargelaten. Want een carrière verloopt toch echt niet in een steil oplopende lijn, dat bestaat niet. Het is en blijft een golfbeweging zoals met alles om ons heen, in de natuur of een conjunctuur. Woorden en zinnen zijn éénmaal gezet waar, op dat moment in het nu. En ook later want terug te lezen. Het komt dus aan op zorgvuldigheid, hoe saai dit ook moge klinken. Speelsheid hierin kan, moet zelfs! En toch ook formele schoonheid. Je moet weten hoe het moet want afwijken kan altijd nog.

Bouwen aan de zuivere kubiek?Afbraak

Reputatie kan ook afgebroken worden. En wel heel snel, figuurlijk met een voorhamer. Concreet wederom met woorden en beelden. De breuken ontstaan waar je bijstaat, net als op dun ijs. Lees over de politiek, haar leden en verkiezingen en je weet het. Of over gevallen sporthelden en ter ziele gegane bedrijven. Als een dergelijke beweging is ingezet is deze vrijwel altijd definitief en de afdaling begonnen. En er rest niets anders dan aan schadebeperking te doen. Dat krijgt ook altijd iets onnozels en lijkt op slapstick.
Momentum opbouwen ergens in de golfbeweging van reputatie kan uiteraard ook. Denk aan het binnenhalen van een deal, opdracht of nieuwe baan. Dan is er sprake van een spanningsopbouw en ontlading. Een orgastisch genoegen aldus. Het is kortstondig en dat hoort ook zo.

Breken

Hoe dan ook, je kunt ook zelf de regels breken mits je de regels kent. Als je het doorhebt, ga je het toch pas zien? Zo af en toe is het breken met gebruikelijke manieren een vaak onverwacht genoegen. Ja, je mag ook breken met vroegere meningen. Maar niet met alles, dan wordt het zwalken. Daarom terug naar het begin. Een reputatie die eerst strak werd opgebouwd en vervolgens door schade en schande wordt afgebroken kan er beter uitkomen. Bouw op het door externe factoren afgebroken reputatiedeel met overtuiging iets heel nieuws. Breek dan ook definitief met dat deel van het verleden. Ik wens alles en iedereen veel succes met deze evolutie. Vrij naar de heer J. Hendrix ‘See the sky, look up’, wie je ook bent, waar je ook zit en wat je ook is overkomen.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 1,537 other followers

%d bloggers like this: